play with methylene blue ever?

Alchemik to ponoć filozof ognia. Ty jesteś przypdkiem szczególnym, albowiem masz czysto akwatyczne skłonności (dlatego rada byłabym Ciebie widzieć na billboardach aniżeli tego nieboraka H.Pottera). Praca miejcami inkarnuje się jako istna "Tabula Smaragdina" Hermesa Trismegistosa... Co prawda - na lapis philosophorum trzeba jeszcze trochę poczekać... Niniejsze opus kolebie się gdzieś pomiędzy fazą nigredo a albedo... Pierwotna bezkształtność wciąż grasuje tam, gdzie zaległy cienie..., prawdziwa biel zaś musi się dopiero wykrystalizować z wnętrza, ponieważ ta ramowa jawi mi się tu jako wyłącznie dekoracyjna; jej sterylność dodaje dziełu elegancji, przejrzystości, unaocznia mikroskopowe walory centrum..., istnieje zatem jedynie poprzez coś i dla czegoś, natomiast sama w sobie nie stanowi niczego szczególnego. Jej czas dopiero nadejdzie, bo teraz jest tylko niemym pomocnikiem Alchemika, w wykrochmalonym fartuszku. Czekam na fazę citrinitas, bo - przyznam - oczyma duszy ujrzałam ten niebieski axis mundi zatopiony w pożółkłym waterwood... No właśnie - najchętniej, w szale zarozumiałej Demiurgini - zaingerowałabym w tę mleczną niewinność wszechramy, zostawiając choćby odciski palców, rzęsę, kroplę potu z czoła skupionego alchemika. A na koniec nadgryzłabym kartę zębem czasu. Tego mi tu właśnie brakuje - takiego "przesadnie wydumanego kłamstwa" Ta praca w dużej mierze stworzyła się sama, więc moją opinię powinnam jej raczej wyszeptać do ucha, niż dzielić się nią z niejakim Versatisem... Lwią część skojarzeń rodem z naszej nieświadomości zbiorowej przelała już moja wspaniała Przedmówczyni. Mnie właśnie przyszedł do głowy pewien pomysł - a gdyby tak w przyszłości przedstawić poszczególne fazy powstawania tego typu prac - cudownie byłoby uchwycić misterność zmian zachodzących w dynamicznym mikroświecie roztworów... (nie wiem, jak Ty, ale ja zawsze miałam ochotę krzyknąć na lekcjach chemii, z papierkiem lakmusowym w dłoni: "chwilo, trwaj! jesteś piękna!")....
Delektuję się soczystym współbrzmieniem metalicznych szarości z oleistymi granatami... Pozwolę sobie zauważyć, że rola, jaka przypadłą w udziale świstakowemu sreberku, w podobny sposób została odegrana w "Black tower of poets" )) (tutaj sreberko przypomina nieco palec Golluma ^^, choć skojarzenia z ptasim origami też zyskują rację bytu).
ATRAMENTine, Atramentine, Atramentine....

Co ujrzałam w pierwszej chwili: odwróconą plecami postać w dolnej części, patrzącą w bezkres błękitnego uniwersum (co więcej, utożsamiam się z tym spektaorem, tym, który zarzucił na siebie płaszcz by wyjść na spotkanie z nieodkrytym wymiarem). Słyszę krzyk szafirowej czerni rozlanej pośród nicości, szmer dziwnego nasiąkania. Delikatne szrości rentgenowskiego zdjęcia i resztki roztworu pozostawione na obrzeżach przez niostrożnego chemika rozpieszczają. Tworzysz wyborne złudzenie przestrzeni, w którą lada chwila ktoś zaingeruje - zetrze bibułą zasychające krople. Małe, zdegenerowane formy pamięci po lewej budzą obawę przed zanalizowaniem; może i lepiej, że pozostają w półzapamiętaniu. Podsumuję, że "L'alchemie bleue" jest mocną częścią scrapsów.

Jakie cudo! To się rusza, płynie...